Na een mooie voetbalcarrière van bijna dertig jaar hangt de 34-jarige Maarten Haemelinck zijn voetbalschoenen aan de haak. De aanvallende middenvelder blikt met veel trots en dankbaarheid terug op een parcours vol kampioenstitels, promoties, onvergetelijke momenten en hechte vriendschappen.
Je bent momenteel 34 jaar. Waarom heb je beslist om te stoppen?
“De laatste jaren begonnen de kleine blessures altijd maar langer aan te slepen. Daardoor werd het steeds moeilijker om me op te laden voor de trainingen en wedstrijden. Dan voel je dat het juiste moment gekomen is om een punt achter je actieve carrière te zetten.”
Hoe is jouw voetbalverhaal begonnen? Geef ons eens een overzicht van je sportieve loopbaan.
“Ik begon als zesjarige bij SVH Waasmunster, waar ik tot mijn 22ste speelde. Daarna trok ik twee seizoenen naar SKL Doorslaar, gevolgd door vijf mooie jaren bij VK Tielrode. De laatste vijf seizoenen keerde ik terug naar de club waar het allemaal begon: SVH Waasmunster.”
Met welk gevoel neem je afscheid van het provinciale voetbal?
“Met een heel goed gevoel. Ik kijk vooral terug op de vele mooie herinneringen die ik heb mogen beleven. Door het voetbal heb ik tal van vriendschappen opgebouwd. En eerlijk gezegd… de vele gezellige derde helften zullen misschien nog het moeilijkst te missen zijn.”
Blijf je nog actief in de sport?
“Ik denk dat ik eerst even afstand neem van het voetbal. Uiteraard zal ik SVH Waasmunster blijven volgen en aanmoedigen. Daarnaast wil ik recreatief blijven sporten, maar wat dat precies zal worden, ligt nog niet vast.”
Wat blijft jouw mooiste sportieve herinnering?
“Bij de jeugd mocht ik verschillende keren kampioen spelen. Bij VK Tielrode beleefde ik ook prachtige momenten, met een promotie via de eindronde en later ook een kampioenstitel. Maar ook de titel die we twee seizoenen geleden met SVH Waasmunster pakten, blijft bijzonder. Een volledig seizoen ongeslagen blijven en kampioen worden, dat vergeet je nooit.”
Welke trainers hebben een blijvende indruk op jou gemaakt?
“Mijn eerste trainer, Luc Michiels, zal ik nooit vergeten. Hij leerde me als zesjarige de eerste kneepjes van het vak en met hem werd ik ook voor het eerst kampioen. Daarnaast denk ik aan Bart De Keersmaecker, die ik eerst als jeugdtrainer had en later opnieuw ontmoette bij de eerste ploeg van VK Tielrode. Ook Kurt Dierick verdient een speciale vermelding. Bij hem stond plezier altijd centraal en we beleefden samen mooie seizoenen met heel wat overwinningen. We hebben nog steeds een goede band en de gezellige kantinemomenten zullen ongetwijfeld blijven duren. Maar eigenlijk heeft elke trainer op zijn manier bijgedragen aan de mooie voetbaljaren die ik heb mogen beleven.”
Zijn er naast de trainers nog mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld?
“Absoluut. Eerst en vooral mijn ouders. Zij hebben me mijn hele jeugd overal naartoe gebracht en opgehaald. Ook mijn oudste broer hielp daar in het begin aan mee. Mijn mama heeft sinds mijn zesde bijna geen enkele wedstrijd gemist en mijn papa stond de voorbije zestien jaar bijna wekelijks langs de zijlijn. Een bijzonder woord van dank gaat ook naar mijn vrouw. Al twaalf jaar lang stond zij, weer of geen weer, langs het veld. Ze moest mijn geklaag over kleine kwaaltjes aanhoren, zorgde voor de was en de plas en vormde samen met onze twee dochters mijn trouwste supporters. Zonder hen was deze mooie voetbalcarrière nooit hetzelfde geweest.”
Voetbal – 3de provinciale (M) – SVH Waasmunster
