Niet alleen het sportseizoen zit erop, ook voor Bjorn Everaert komt er een einde aan zijn actieve sportcarrière. In onze rubriek ‘Schoenen on den oak’ blikt de speler van SKL Doorslaar B terug op 29 jaar voetbal.
“Ik ben momenteel 34 jaar en de grootste reden waarom ik stop, is dat het tempo in wedstrijden te hoog is geworden’ geeft Bjorn Everaert ons mee. “Met mijn manier van voetballen en mijn lichaamsbouw merk ik dat het steeds moeilijker wordt om tijdens de week nog aan 100 procent intensiteit te trainen. Ik geraak na een wedstrijd niet meer tijdig gerecupereerd.”
Voor Bjorn begon het voetbalverhaal al op jonge leeftijd. “Ik was vijf jaar toen ik begon bij SC Doorslaar, wat later SKL Doorslaar werd. Bij de jeugd speelde ik meerdere keren kampioen en op mijn zeventiende kwam ik in de eerste ploeg van Doorslaar terecht. Net voor de start van mijn tweede seizoen had ik een zwaar auto-ongeval, waardoor ik een jaar niet kon voetballen. Nadien speelde ik nog voor Eksaarde, Hamme-Zogge, Daknam en Overmere, om uiteindelijk terug te keren naar Daknam. De laatste vijf jaar sloot ik af bij de club waar het allemaal begon, namelijk SKL Doorslaar.”
Bjorn Everaert neemt afscheid met een goed gevoel. “Ik stop met opgeheven hoofd. Ik heb 29 jaar gevoetbald en stond vanaf mijn zeventiende in de eerste ploeg, met ups en downs. Het mooiste was het kampioenschap met SKLD, een ploeg met allemaal vrienden van vroeger, aangevuld met jong geweld.”
Helemaal verdwijnen uit het voetbal doet hij niet. “Ik ga dit jaar voor mijn UEFA B-diploma en word vliegende trainer bij SKLD, de club van mijn hart. Ik zal de T1 en T2 ondersteunen in tweede provinciale, maar ook de T1 en T2 in derde provinciale.”
De mooiste herinnering aan zijn carrière is duidelijk. “Zonder twijfel de titelviering met vrienden als Stephan Van Damme, Kenneth De Mul, Jochen Blanquaert, Tom De Clerck, Jan Bulte en ouwe rakker Yves De Wilde.”
Ook enkele trainers hebben een belangrijke rol gespeeld. “Mijn vader is lange tijd mijn trainer geweest in de jeugd, dus hij heeft sowieso een grote indruk nagelaten. Vanaf het moment dat ik bij de volwassenen voetbalde, was Luc Mulle iemand van wie ik veel heb geleerd.”
Tot slot vergeet Bjorn ook de mensen naast het veld niet. “Mijn ouders, mijn vriendin en mijn bompa zijn enorm belangrijk geweest. Zij hebben heel veel voor mij gedaan, brachten mij overal naartoe en moesten vooral op het einde van mijn carrière ook luisteren naar al mijn gezaag over de pijntjes na de matchen. Ook dat ik op veel familiefeestjes en zelfs op mijn eigen communies niet aanwezig was omdat voetbal op de eerste plaats kwam, zal voor hen vermoedelijk niet altijd even leuk geweest zijn. Maar ze hebben dat altijd gerespecteerd.”
Voetbal – SKL Doorslaar B
