haar sportschoenen aan de haak. Zij kende een mooie carrière bij Panda’s Lokeren, Real Wetteren en DVC Eksaarde, waar ze uitgroeide tot een vaste waarde binnen haar ploeg. Aanhoudende blessures aan knieën en schenen maakten het echter steeds moeilijker om op niveau te blijven presteren. Een ernstig sportongeval in maart zorgde er bovendien voor dat haar laatste wedstrijd onverwacht sneller kwam dan gehoopt. In onze rubriek ‘Schoenen on den oak’ blikt Davina terug op vijftien jaar volleybal, warme ploegsferen, mooie herinneringen en haar toekomstplannen binnen de sport.
Welke leeftijd heb je momenteel en om welke reden stop je?
“Ik ben momenteel 27 jaar. De belangrijkste reden waarom ik stop, zijn de aanhoudende blessures aan mijn knieën en schenen. Die hebben me de voorbije jaren steeds vaker parten gespeeld en maakten het steeds moeilijker om op het gewenste niveau te blijven presteren.”
Hoe en waar is het allemaal begonnen voor jou? Graag een overzicht van je sportieve loopbaan.
“Op mijn twaalfde ben ik gestart bij Panda’s Lokeren. Dat was vrij laat als je het vergelijkt met veel andere speelsters die vaak al rond hun zesde beginnen, maar ik was enorm gemotiveerd en had veel bewondering voor de sport. Na vier seizoenen in de jeugdreeksen groeide ik door naar de ploeg in eerste provinciale, waar ik nog twee seizoenen actief bleef.”
“Het was bijzonder leerrijk om gecoacht te worden door ervaren speelsters die vroeger zelf op een hoog niveau hadden gespeeld, zoals Debbie De Gendt en Nathalie Smet. Toen verschillende leeftijdsgenoten stopten, maakte ik de overstap naar Promo 1 bij Real Wetteren, waar ik twee seizoenen speelde.”
“Bij Real Wetteren kwam ik terecht in een jonge en ambitieuze groep die elke training keihard werkte om individueel en als team beter te worden. Daar heb ik mijn techniek sterk verbeterd, groeide mijn spelinzicht en werd mijn winnaarsmentaliteit alleen maar groter. Winnen is nu eenmaal fantastisch.”
“Jammer genoeg werden de blessures, die me al enkele seizoenen achtervolgden, steeds erger. Ik moest eerlijk zijn tegenover mezelf en besefte dat het moeilijk werd om nog op dat niveau mee te draaien. Daarom koos ik voor een overstap naar Promo 3 bij DVC Eksaarde.”
“DVC Eksaarde bleek meteen een echte familieclub te zijn. Ik werd er bijzonder warm ontvangen en had vanaf het eerste moment het gevoel: ‘Hier zal mijn carrière ooit eindigen.’ Zeven seizoenen later is dat inderdaad werkelijkheid geworden.”
Met welk gevoel verlaat je het actieve sporten op nationaal/provinciaal niveau?
“Ik neem afscheid van mijn actieve volleybalcarrière met een heel dubbel gevoel. Midden maart liep ik tijdens een wedstrijd een ernstig sportongeval op, waardoor mijn laatste wedstrijd plots al gespeeld bleek te zijn. Er stonden nog vier wedstrijden op het programma en ik had mijn carrière graag op een andere manier afgesloten.”
“Het besef dat ik niet meer op het niveau zal spelen waarop ik jarenlang actief was, knaagt soms nog. Anderzijds overheerst ook de trots. Ik kijk terug op vijftien mooie jaren waarin ik ontzettend veel heb geleerd, meegemaakt en vriendschappen voor het leven heb opgebouwd.”
Blijf je nog actief in de sport, bijvoorbeeld als trainer?
“Helemaal afscheid nemen van volleybal doe ik niet. Mijn vriendinnen die vorig seizoen bij DVC stopten, zijn ondertussen recreatief beginnen spelen bij Revobek in Eksaarde. Als mijn herstel goed verloopt, sluit ik volgend seizoen bij hen aan. Het competitiebeest in mij blijft aanwezig, maar ik kijk er ook naar uit om zonder prestatiedruk te genieten van het spelletje. Eén training of wedstrijd per week, samen met vriendinnen, zal plaatsmaken voor puur amusement en daar kijk ik eigenlijk ook wel naar uit.”
“Tijdens blessureperiodes gaf ik bovendien training aan de U17 van DVC en coachte ik wedstrijden van Promo 4. Dat gaf me veel voldoening en binnen de club waren ze tevreden over mijn aanpak. Daarom hebben ze me gevraagd om als vaste trainster en coach aan de slag te gaan. Voorlopig wil ik echter eerst wat genieten van de extra vrije tijd en ruimte maken voor andere hobby’s en sporten. Maar zeg nooit nooit…”
Wat is de mooiste herinnering aan je sportieve carrière?
“Eigenlijk kan ik onmogelijk één herinnering uitkiezen. Er waren de spannende wedstrijden, de mooie overwinningen, de verkleedfeestjes op training en de onvergetelijke ploegweekends. Wat mij vooral zal bijblijven, is de kracht van een teamsport. Samen werken naar een doel, elkaar ondersteunen in moeilijke momenten en samen successen vieren: dat maakt volleybal zo bijzonder. In alle drie de clubs waar ik speelde, kwam ik terecht in warme groepen met fantastische ploeggenoten. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.”
Wie heeft als trainer of trainster een blijvende indruk op jou gelaten of een belangrijke rol gespeeld in je sportcarrière?
“Ik heb het geluk gehad om tijdens mijn carrière met verschillende trainers en begeleiders samen te werken die elk op hun eigen manier een bijdrage hebben geleverd aan mijn ontwikkeling als speelster. Sommigen hebben me technisch sterker gemaakt, anderen hebben me geleerd om tactisch slimmer te spelen of mentaal sterker te worden. De ervaringen die ik bij Panda’s Lokeren, Real Wetteren en DVC Eksaarde heb opgedaan, hebben me gevormd tot de speelster die ik uiteindelijk geworden ben.”
Zijn er naast je trainers en trainsters nog andere mensen die belangrijk zijn geweest in je sportloopbaan?
“Absoluut. In de eerste plaats mijn ploeggenoten, met wie ik gedurende vijftien jaar lief en leed heb gedeeld. Daarnaast ook familie en vrienden die steeds langs de zijlijn stonden om me aan te moedigen, zowel tijdens de mooie momenten als tijdens de moeilijke periodes met blessures.”
“Ook de vele vrijwilligers en bestuursleden binnen de clubs verdienen een bijzondere vermelding. Zonder hun inzet zou het onmogelijk zijn om onze sport op een dergelijke manier te beleven. Aan al die mensen ben ik ontzettend dankbaar.”
Volleybal – DVC Eksaarde
