Na vele jaren op de voetbalvelden van Oost-Vlaanderen heeft Yordi Pieren beslist om een punt te zetten achter zijn actieve voetbalcarrière. Op 31-jarige leeftijd kiest hij ervoor om afscheid te nemen van het provinciale en nationale voetbal, een beslissing die vooral ingegeven wordt door de aanhoudende blessurelast van de voorbije jaren.
Om welke reden stop je?
“Ik stop vooral omwille van de aanhoudende blessurelast. De laatste jaren kreeg ik steeds vaker te maken met blessures die langer aansleepten dan verwacht. Fysiek lukte het mij steeds minder om mezelf opnieuw volledig op te laden en scherp te zetten. De wil was er nog wel, maar mijn lichaam gaf steeds vaker een ander signaal.”
Hoe en waar is het allemaal begonnen voor jou? Graag een overzicht van je sportieve loopbaan.
“Mijn voetbalverhaal begon als vierjarig jongetje bij SKV Overmere in 1999. In 2004 maakte ik de overstap naar Lokeren, waar ik één seizoen actief was. Vervolgens zette ik mijn jeugdopleiding verder bij Sportkring Sint-Niklaas, waar ik van 2006 tot 2013 speelde. Daar schopte ik het tot de U19.”
“In 2014 begon ik aan mijn seniorencarrière bij Sint-Gillis-Waas, waar ik twee seizoenen actief bleef. Daarna volgden vier seizoenen bij Jong Lede. Vervolgens speelde ik twee seizoenen voor FC Lebbeke, al viel één seizoen grotendeels weg door de coronaperiode. Nadien volgden nog twee seizoenen bij KSK Beveren, één seizoen bij Sinaai en uiteindelijk één seizoen bij Bazel, waar ik mijn actieve loopbaan nu afsluit.”
Met welk gevoel verlaat je het actieve sporten op nationaal/provinciaal niveau?
“Met gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik enorm dankbaar dat ik zolang van het spelletje heb mogen genieten. Anderzijds had ik graag nog enkele jaren verder gespeeld. Voetbal is altijd een grote passie geweest, een uitlaatklep waarin ik mijn energie kwijt kon. Ook de kameraadschap binnen een ploeg is iets heel bijzonders. Dat zijn wellicht de momenten die ik het meest zal missen.”
Blijf je nog actief in de sport, bijvoorbeeld als trainer of recreatief sporter?
“Ik zal zeker recreatief actief blijven. Hoe dat er precies zal uitzien, moet nog blijken, maar van alles naar niets gaan is nooit ideaal. Daar zullen we dus zeker een oplossing voor vinden. Trainer worden is iets wat mij op termijn wel aanspreekt, maar momenteel is dat nog niet aan de orde. Misschien komt dat later nog.”
Wat is de mooiste herinnering aan je sportieve carrière?
“Mijn mooiste herinnering beleefde ik bij FC Lebbeke. In de vierde ronde van de Beker van België schakelden we Patro Eisden uit, waardoor we het mochten opnemen tegen het pas naar eerste klasse gepromoveerde Union.”
“Daardoor kreeg ik de kans om tegen spelers als Kaoru Mitoma, Matthew Sorinola en Marcel Lewis te spelen, naast gevestigde namen als Christian Burgess, Siebe Van der Heyden, Teddy Teuma en Deniz Undav. Dat zijn momenten die je voor de rest van je leven bijblijven.”
Wie heeft als trainer een blijvende indruk op jou gemaakt of een belangrijke rol gespeeld in je sportcarrière?
“Twee trainers hebben een bijzonder grote impact gehad op mijn carrière. Tim Jansens, mijn trainer bij de U17 van Sint-Niklaas, zag mogelijkheden in mij op andere posities op het veld. Achteraf bekeken had hij absoluut gelijk. Onder zijn leiding beleefde ik zowel individueel als met de ploeg mijn beste jeugdseizoen.”
“Daarnaast was er Tom De Cock bij FC Lebbeke. Tactisch een uitstekende trainer, met een duidelijke visie en een fantastische manier van werken. Hij slaagde erin het beste uit de groep te halen. Samen promoveerden we naar tweede amateur en beleefden we die onvergetelijke bekercampagne. Op individueel vlak was dat mijn absolute topjaar, en daar heeft Tom zonder twijfel een belangrijk aandeel in gehad.”
Zijn er naast je trainers nog andere mensen die belangrijk zijn geweest in je sportloopbaan?
“Mijn ouders hebben altijd een bijzondere rol gespeeld. Tijdens mijn jeugd konden ze door hun werk niet altijd aanwezig zijn, maar tijdens mijn seniorencarrière waren ze bijna elke wedstrijd langs de zijlijn te vinden.”
“Zelfs toen mijn mama ongeneeslijk ziek werd, bleef ze wekelijks komen kijken. Dat zij de laatste tweeënhalf jaar van mijn carrière niet meer heeft kunnen meemaken, zal altijd aan mij blijven knagen. Tegelijk voelt het bijzonder dat ik op Moederdag – in de eindronde tegen Eine – kon scoren. Voor mij maakte dat ergens de cirkel rond.”
“Ongetwijfeld zijn er nog mensen die ik vergeet te vermelden, maar uiteindelijk heeft iedereen op zijn manier een rol gespeeld in mijn loopbaan, zowel positief als negatief. Al die ervaringen hebben mij gevormd tot wie ik vandaag ben. Hoe moeilijk sommige periodes soms ook waren, toch overheerst vooral de dankbaarheid. Op het einde van de rit mag je tevreden zijn met wat je hebt bereikt, ongeacht het niveau waarop je gespeeld hebt.”
Voetbal – 3de provinciale E (M) – SVE Bazel
