Na een carrière van meer dan drie decennia heeft de 36-jarige Yannick Boone beslist om zijn voetbalschoenen aan de haak te hangen. Blessureleed speelde daarbij een belangrijke rol, hij kijkt vooral met trots en voldoening terug op een mooie voetbalreis langs provinciale en nationale velden.
“De reden waarom ik besliste te stoppen, is gerelateerd aan een knieprobleem. Twaalf jaar geleden werd ik voor het eerst geopereerd aan een kraakbeenletsel van de vierde graad. Halverwege het voorbije seizoen kreeg ik opnieuw meer last en bij een controle bleek dat er opnieuw een kraakbeenletsel van de vierde graad aanwezig was. Door mijn leeftijd en omdat ik later ook nog sportief wil kunnen zijn met mijn zoon, die nu zeven jaar is, heb ik beslist om mijn actieve carrière stop te zetten.”
“Mijn eerste voetbalstapjes zette ik op vijfjarige leeftijd bij de jeugd van SKV Overmere. Na twee jaar trok ik naar de jeugd van Eendracht Aalst, waar ik bleef tot mijn zestiende. Daarna maakte ik de overstap naar het volwassen voetbal bij SV Voorde in tweede provinciale. Na één seizoen trok ik naar VC Zwijnaarde in derde provinciale. Daar kon ik samenspelen met mijn twaalf jaar oudere broer. Hij speelde diep in de spits en ik als nummer tien achter hem. We vormden een mooi duo en sloten onze periode af met een titel.”
“Vervolgens kwam Juventus Schoonaarde voor het eerst op mijn pad. Het familiale karakter van de club sprak me meteen aan. In mijn eerste seizoen scoorde ik achttien doelpunten en bereikten we de halve finale van de eindronde voor promotie naar eerste provinciale. Na twee jaar Schoonaarde volgde een seizoen bij H.O. Kalken, waarna ik de stap zette naar het nationale voetbal bij RC Wetteren-Kwatrecht. Daar beleefde ik ook de opstart van de fusieclub RFC Wetteren. Via een tussenstop in Berlare keerde ik uiteindelijk terug naar Schoonaarde, de club die achteraf gezien echt mijn club van het hart bleek te zijn. Daar speelde ik nog zeven à acht seizoenen en beleefde ik een schitterend laatste seizoen.”
“Ik verlaat het actieve voetbal uiteindelijk met een voldaan gevoel. Natuurlijk vraag je jezelf soms af of er niet nog meer had ingezeten, maar twee zware knieblessures hebben mijn carrière toch beïnvloed. Ik ben vooral trots dat ik telkens terugkwam door hard te werken. Mijn laatste seizoen was bovendien een prachtig seizoen om mee af te sluiten. We haalden 71 punten, maar dat bleek jammer genoeg niet voldoende voor de titel. In de eindronde strandden we tegen Ninove B.”
“Sport zal altijd een belangrijk deel van mijn leven blijven. Ik blijf zeker recreatief actief met fietsen, lopen en af en toe nog eens voetballen. Daarnaast begin ik aan een nieuw hoofdstuk als trainer van VC Jong Lede, een nieuwe ploeg die volgend seizoen van start gaat in vierde provinciale.”
“De mooiste herinneringen? Een titel blijft natuurlijk iets bijzonders. Die kampioenstitel met VC Zwijnaarde, samen met mijn broer, blijft een speciaal moment. Toch denk ik nog vaker terug aan de periode waarin ik kon samenspelen met mijn beste vriend Preben Delclef. Tijdens onze studies droomden we er al van ooit samen in één ploeg te spelen. Uiteindelijk lukte dat in Berlare en later in Schoonaarde. Die jaren samen waren zonder twijfel de mooiste periode van mijn voetballeven.”
“Als ik enkele trainers moet noemen die een grote invloed hebben gehad, dan denk ik meteen aan Tom Van Mossevelde. Hij geloofde altijd in mijn kwaliteiten en maakte me als jonge speler zelfs kapitein. We bouwden een sterke band op. Daarnaast was er Maarten De Landtsheer, die me de kans gaf om de stap naar het nationale voetbal te zetten. Voor mij blijft hij één van de meest kwaliteitsvolle trainers die ik heb gekend.”
“Ook Peter Devos verdient een vermelding. Tactisch was hij zonder twijfel de sterkste trainer onder wie ik heb gespeeld. Helaas overleed hij enkele jaren geleden aan een slepende ziekte. Verder wil ik ook Geert Mertens noemen. Met hem werkte ik het langst samen. Hij was een echte peoplemanager en motivator. Op het einde was hij voor mij meer een vriend dan een coach.”
“Naast de trainers zijn er natuurlijk nog andere mensen die een cruciale rol hebben gespeeld. Op de eerste plaats mijn ouders. Zij waren gedurende 31 jaar overal aanwezig om mij te steunen. Niets was hen te veel. Daarnaast wil ik zeker ook mijn vrouw bedanken. Zij kwam niet uit een voetbalmilieu en moest wennen aan alles wat bij het voetbal komt kijken. Toch heeft ze mij altijd gesteund en mijn passie gegund. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor.”
Met zijn overstap naar het trainersvak verdwijnt Yannick Boone wel van het veld als speler, maar niet uit de voetbalwereld. Zijn ervaring, passie en gedrevenheid zullen vanaf volgend seizoen ongetwijfeld een meerwaarde betekenen voor VC Jong Lede.
Voetbal – 2de provinciale – (M) – KFC Juventus Schoonaarde
