Na een carrière van meer dan twintig jaar op de voetbalvelden heeft Davy beslist om een punt te zetten achter zijn actieve loopbaan. Op 29-jarige leeftijd dwingt zijn lichaam hem tot een moeilijke keuze. In onze rubriek ‘Schoenen on den oak’ blikt hij terug op zijn sportieve parcours.
Davy, om welke reden stop je met voetballen?
“Ik stop omwille van de last en pijn die ik telkens ervaar na een training of wedstrijd. Vaak slaap ik van zondag op maandag weinig of zelfs niet. Volgens de dokter gaat het om pure slijtage. In het verleden heb ik te vaak op alles ‘ja’ gezegd, waardoor ik soms vijf à zes dagen per week met voetbal bezig was. Dat is natuurlijk veel te veel geweest en daar betaal ik nu de prijs voor.”
Hoe en waar is het allemaal begonnen voor jou? Graag een overzicht van je sportieve loopbaan.
“Ik ben op zesjarige leeftijd beginnen voetballen bij SK Herdersem. Daar beleefde ik tien mooie jaren in de jeugdreeksen, tot er voor onze leeftijdsgroep geen ploeg meer was. Daarna trok ik naar TK Meldert, waar ik drie jaar speelde en veel heb bijgeleerd. Vervolgens volgde een seizoen bij FC Lebbeke.”
“Nadien kreeg ik mijn eerste kans bij de eerste ploeg van Doggen, waar ik twee seizoenen actief was. Daarna tekende ik bij KSK Oudegem, waar Davy Belis toen trainer was. Uiteindelijk besloot ik in augustus een sabbatjaar in te lassen omdat ik persoonlijk door een moeilijke periode ging.”
Toen ik opnieuw wedstrijden van vrienden begon te bekijken, kwam de goesting terug. Ik vond opnieuw plezier bij Panters Okegem, maar na vijf speeldagen legde de coronapandemie alles stil. Toen de voorzitter bovendien besliste om ermee te stoppen, moest ik opnieuw op zoek naar een club. Zo belandde ik opnieuw bij KSK Oudegem. Ik had daar het gevoel dat ik nog iets goed te maken had. Uiteindelijk heb ik er met veel plezier en liefde mijn carrière afgesloten.”
Met welk gevoel verlaat je het actieve sporten op provinciaal niveau?
“Met een dubbel gevoel. Mijn hart zegt nog altijd dat ik moet blijven voetballen, maar mijn lichaam vertelt een ander verhaal. Anderzijds krijg ik nu ook meer tijd voor mijn vrouw en ons hondje Babs, en dat is natuurlijk ook veel waard.”
Blijf je nog actief in de sport?
“Ik blijf actief in het zaalvoetbal, puur voor het plezier. Daarnaast zal ik geregeld gaan zwemmen en ook een wekelijks partijtje darts zal er zeker nog tussen zitten.”
Wat is de mooiste herinnering aan je sportieve carrière?
“Moeilijk om er één uit te pikken. Ik heb op het veld geen titel of beker gewonnen, maar wel ontzettend veel mooie momenten beleefd. Vooral mijn periode bij KSK Oudegem blijft me bij. De gewonnen wedstrijden en de feestjes achteraf bij Marina, in het café ‘Onder de toren’, zullen altijd een mooie herinnering blijven.”
Wie heeft als trainer een blijvende indruk op jou nagelaten?
“Peter Van Bever staat voor mij op nummer één. Hij gaat volgend seizoen aan de slag als T2 bij Hamme-Zogge. Op één jaar tijd heb ik enorm veel van hem geleerd, zowel op sportief vlak als op het gebied van discipline. Daarnaast wil ik zeker ook Johan Heyvaert vermelden. Toen ik een moeilijk jaar kende in Lebbeke, was hij er altijd om mij te motiveren. Een prachtmens.”
“Ook Dirk De Cremer en Kristof Coppens verdienen een vermelding. Twee mensen die altijd in mij geloofd hebben, mij vertrouwen gaven en achter de schermen ontzettend veel betekenen voor hun club.”
Zijn er naast je trainers nog andere mensen die belangrijk zijn geweest in je sportloopbaan?
“Eerst en vooral mijn ouders. Dankzij hen heb ik deze mooie sport altijd kunnen beoefenen. Zij zorgden ervoor dat ik kon trainen en wedstrijden spelen. Daarnaast natuurlijk ook mijn vrouw Melissa Ponnet. Zij heeft mij altijd gesteund en was een luisterend oor tijdens moeilijke momenten.”
“Tot slot wil ik nog alle ploegmaats bedanken met wie ik heb mogen samenspelen. Uit het voetbal zijn echte vriendschappen ontstaan en daar ben ik enorm dankbaar voor.”
Voetbal – 3de provinciale (M) – SK Oudegem
