Na een mooie carrière in het nationale voetbal heeft Alexander Corryn beslist om zijn actieve loopbaan af te sluiten. De 32-jarige verdediger kwam in zijn carrière uit voor onder meer Sporting Lokeren, KV Mechelen, Antwerp, Cercle Brugge, SK Beveren en VW Hamme. Hij beleefde promoties, bekerwinsten en talloze onvergetelijke momenten, maar kiest nu bewust voor zijn gezin en professionele carrière. In onze rubriek ‘Schoenen on den oak’ blikt hij terug op zijn voetbalverhaal.
Om welke reden stop je?
“De reden waarom ik stop, is vooral omdat er op dit moment andere prioriteiten zijn. Mijn lichaam heeft doorheen de jaren veel gegeven en ik voelde dat de beste periode op sportief vlak achter mij lag. Met de komst van een tweede zoontje en de combinatie met mijn job als zelfstandig vastgoedmakelaar bij Woonvast voelde dit als het juiste moment om een punt te zetten achter mijn actieve carrière.”
Hoe en waar is het allemaal begonnen voor jou?
“Het is voor mij allemaal begonnen bij de club achter mijn deur: SV Zaffelare. Daar heb ik als kind mijn eerste stappen gezet in het voetbal en daar is de liefde voor de sport echt gegroeid. Nadien ben ik op jonge leeftijd naar Lokeren getrokken, waar ik uiteindelijk ook drie jaar in de eerste ploeg heb gespeeld. Daarna volgden passages bij onder meer KV Mechelen, Antwerp, opnieuw KV Mechelen, Cercle Brugge, Beveren en Hamme. Eigenlijk had ik mijn carrière graag afgesloten waar het allemaal begon, bij SV Zaffelare, maar door mijn knie en rug was spelen op kunstgras helaas moeilijk.”
Met welk gevoel verlaat je het actieve sporten op nationaal/provinciaal niveau?
“Ik verlaat het actieve voetbal vooral met een gevoel van dankbaarheid. Mijn papa heeft altijd gezegd: “Wat je hebt gehad, heb je gehad.” En zo kijk ik er ook naar. Ik ben dankbaar voor alle ervaringen, kansen en mooie momenten die ik heb gekregen. Misschien heb ik er in het begin niet altijd genoeg van genoten, dat besef je soms pas wanneer je wat ouder wordt. Het voetbal zelf mis ik voorlopig niet echt, er is tegenwoordig genoeg voetbal op tv, zeker met het WK. Er zijn absoluut zaken die ik zal missen, maar eerlijk gezegd ook een aantal dingen die ik niet zal missen.”
Blijf je nog actief in de sport, bijvoorbeeld als trainer, of ga je recreatief sporten?
“Ik blijf zeker nog op een recreatieve manier actief. Zo ga ik nog wat voetballen in de zaal met vrienden van Zaffelare bij Bal of Been. Daarnaast fiets ik af en toe nog met de gravelbike, ga ik vaak lopen met mijn zoontje in de loopbuggy en doe ik af en toe nog CrossFit bij Endgame in Zaffelare. Helemaal stilzitten zit er dus niet meteen in.”
Wat is de mooiste herinnering aan je sportieve carrière?
“Er zijn meerdere mooie herinneringen die mij zullen bijblijven. Op sportief vlak denk ik dan zeker aan de promoties met Antwerp en KV Mechelen, maar ook aan de bekerwinst met Sporting Lokeren en KV Mechelen. Daarnaast zijn er ook persoonlijke momenten die minstens even waardevol zijn. Zo kwam mijn zoontje August mijn laatste thuiswedstrijd bij Hamme bekijken en net in die wedstrijd kon ik nog scoren. Dat is toch iets dat ik altijd zal meenemen. Verder heb ik bij elke ploeg vrienden gemaakt en mij naast het veld, in de kleedkamer en tijdens de vele momenten samen altijd enorm geamuseerd.”
Wie heeft als trainer een blijvende indruk op jou gelaten of heeft een belangrijke rol gespeeld in je sportcarrière?
“Ik heb het geluk gehad om met heel wat goede trainers samen te werken. Het is moeilijk om er één specifieke naam uit te pikken. Van elke trainer heb ik wel iets opgestoken en meegenomen in mijn verdere carrière. Ik ben iedereen die mij begeleid heeft dan ook dankbaar voor de kansen en het vertrouwen die ik gekregen heb.”
Zijn er naast je trainers nog andere mensen die belangrijk zijn geweest in je sportloopbaan?
“De belangrijkste mensen in mijn carrière waren vooral de mensen uit mijn dichte kring. Mijn vrouw Ester heeft jarenlang veel moeten opofferen. Weekends samen waren niet vanzelfsprekend en ook samen op vakantie gaan was lang moeilijk, omdat mijn vakantie meestal in mei en deels juni viel. Daarnaast heeft zij ook lang gestudeerd, dus het was vaak zoeken naar momenten samen.”
“Ook mijn ouders zijn enorm belangrijk geweest. Zij brachten mij vroeger altijd van en naar de trainingen, zonder daar ooit erkenning voor te vragen of druk op mij te leggen. Dat heb ik altijd enorm gewaardeerd. Mijn vrouw, mijn ouders en mijn schoonouders kwamen ook bijna elke thuismatch kijken, waardoor ik altijd veel steun heb gevoeld. Tegelijk was ik ook blij dat ik thuis niet altijd over voetbal moest praten. Dat evenwicht heeft mij doorheen mijn hele carrière geholpen.”
Voetbal – 2de afdeling A (M) – VW Hamme
