Blessureleed heeft er toe geleid dat de 29-jarige Francesco Schatteman vroegtijdig zijn ‘Schoenen on den oak’ hangt. Op sportief vlak blijft hij als jeugdtrainer bij FC Eksaarde wel nog actief.
“Eigenlijk zijn er meerdere redenen waarom ik stop met voetballen bij de A-kern” begint Francesco Schatteman ons gesprek. “Zo sukkel ik al een vijftal jaren met mijn heup, dit heuvel blijft mij hinderen om match na match voluit te gaan. Ik wil zo verhinderen dat ik steeds met pijn en stijfheid uit mijn bed moet kruipen. Daarnaast wil ik ook meer tijd doorbrengen met mijn gezin.”
“Het voetballen is bij mij begonnen als 6/7 jarige bij FC Eksaarde. Daar ben ik gebleven tot mijn twaalf jaar, van waar het naar Sporting Lokeren ging. Daar ik heb dan verder de jeugdreeksen doorlopen.”
“Daarna heb ik gevoetbald bij SV Zaffelare, FC Sint-Niklaas Belsele, SK Overmere, FC Daknam en SKL Lokeren B. Mijn laatste seizoen, waar het nu dus eindigt, is dus bij WS Sombeke. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het gevoel heb dat ik nooit het maximum uit mijn voetbalcarrière heb kunnen halen. Al mag ik wel zeggen dat ik bij de meeste clubs mijn stempel heb kunnen zetten.”
“Aangezien ik momenteel jeugdtrainer ben van de U6 van FC Eksaarde, blijf ik zeker betrokken bij het voetbal. Om nog wat uit te bollen en mij te amuseren ga ik wel aansluiten bij de reserven van Eksaarde.”
“Mijn mooiste herinneringen aan het voetbal hebben vooral met het jeugdvoetbal te maken, waarmee ik toch tweemaal kampioen werd. Op het vlak van de A-kern gaat het dan meer over individuele statistieken, waar ik toch dubbele cijfers haalde qua assists en doelpunten. Al wil ik hiermee zeker niet de ploegprestaties onder belichten.”
“De trainers die de meeste indruk op mij hebben gelaten zijn toch vooral gekenden in het voetbalwereldje. Dan denk ik aan Stefan Van Dender, Filip Fiers, David Van Hoyweghen die zelf op hoog niveau voetbalden en de trucen van de foor kenden. Als ik kijk naar gedrevenheid en passie in het provinciale voetbal moet ik toch zeggen dat Timothy Antheunis en Sander Van Eyk mij daar in hebben verrast. Het is trouwens Sander die mij vorig seizoen heeft overtuigd om nog een jaar te knallen. Dat was voor mij misschien wel het beste jaar van mijn carrière. Ik kan nu al zeggen dat Sparta Waasmunster zeker niet zijn eindpunt zal zijn als coach.”
“Toch wil ik langs deze weg ook mij papa bedanken die mij in weer en wind steeds is blijven steunen. Ik denk dat hij slechts een handvol matchen heeft gemist, een dikke dank je wel daarvoor. Ik wil ook graag mijn vrouw eens in de bloemetjes zetten, het is in de eerste plaats zij die de laatste jaren mijn gezaag over mijn kwaaltjes moest horen. Ook voor haar een dikke, welgemeende merci.”
Voetbal – 4de provinciale F (M) – WS Sombeke
