Met Kristof Ott verliest SVH Waasmunster opnieuw een echte clubman. Na 28 seizoenen op de voetbalvelden, waarvan 16 bij de senioren van zijn geliefde club, kiest hij ervoor om zijn voetbalschoenen aan de haak te hangen. Tijd voor een terugblik.
Kristof, hoe oud ben je momenteel en waarom heb je beslist om te stoppen?
“Ik word binnenkort 34 jaar. Afgelopen zomer werd onze tweede dochter geboren. In combinatie met mijn job werd het steeds moeilijker om aanwezig te zijn op de trainingen. Na 28 seizoenen, ontelbare uren op een voetbalveld en toch ook wel wat opofferingen, wil ik nu meer tijd vrijmaken voor mijn gezin.”
Hoe is jouw voetbalverhaal begonnen?
“Ik ben op zesjarige leeftijd gestart bij SVH Waasmunster. Met de halve klas trokken we toen naar een proeftraining en uiteindelijk sloten we ons allemaal aan bij de club. Ik heb er alle jeugdreeksen doorlopen, bijna altijd met dezelfde groep vrienden. Op mijn zeventiende maakte ik de overstap naar de senioren en zestien seizoenen later heb ik er ook mijn laatste wedstrijd gespeeld.”
Je bent altijd SVH Waasmunster trouw gebleven. Nooit getwijfeld om elders te gaan spelen?
“Eigenlijk niet. Ik heb mij altijd zeer goed gevoeld bij SVH Waasmunster. Het is een warme club waar sfeer en kameraadschap altijd centraal stonden. Doorheen de jaren was er ook een heel stabiele spelersgroep. Dat maakte het voor mij makkelijk om mijn hele carrière bij dezelfde club te blijven.”
Met welk gevoel neem je afscheid van het actieve voetbal?
“Met een heel voldaan gevoel. Ik heb me altijd enorm geamuseerd op het veld en wilde stoppen voordat dat plezier zou verdwijnen. Bovendien konden we tijdens mijn laatste wedstrijd nog kampioen spelen met de belofteploeg. Dat was een prachtige afsluiter.”
Dat laatste seizoen kende echter ook een emotionele kant.
“Absoluut. Enkele weken na die kampioenstitel werden we opgeschrikt door het onverwachte overlijden van Stijn Van Hecke. Hij was jarenlang speler, trainer en vooral een zeer gewaardeerde figuur binnen de club. Voor mij en vele anderen was hij veel meer dan alleen de coach van de beloften. Zijn enthousiasme, passie en inzet voor SVH zullen enorm gemist worden.”
Blijf je nog actief in de sportwereld?
“Ja, zeker. Ik heb altijd veel gesport en heb dat ook nodig om te ontspannen. Ik blijf regelmatig lopen en fietsen en speel wekelijks badminton. Tijdens mijn studententijd heb ik ook een jeugdploeg getraind bij Hardy. Momenteel ontbreekt de tijd om opnieuw trainer te worden, maar misschien komt dat binnen enkele jaren wel terug.”
Wat zijn de mooiste herinneringen uit jouw carrière?
“Vooral de sfeer en de vriendschappen die zijn ontstaan. Dat blijft het belangrijkste. Sportief gezien zijn er natuurlijk ook heel wat mooie momenten geweest. In de jeugdreeksen werden we twee keer kampioen en speelden we enkele sterke bekercampagnes. Met de beloften pakten we eveneens meerdere titels.”
“Een moment dat ik nooit vergeet, is mijn debuut bij de eerste ploeg. Als 17-jarige scoorde ik meteen in de derby tegen Sparta Waasmunster, die we met 2-0 wonnen. Ook de eindrondes voor promotie naar derde provinciale waren telkens bijzonder om mee te maken.”
“En natuurlijk was er nog mijn laatste seizoen. In de kampioenswedstrijd op de laatste speeldag scoorde ik nog een doelpunt dit in aanwezigheid van mijn familie. Dat maakte het afscheid extra speciaal.”
Welke trainers hebben een belangrijke rol gespeeld in jouw carrière?
“Jean-Marie Engels heeft zeker een blijvende indruk nagelaten. Na enkele moeilijke jaren bracht hij ervaring, discipline en structuur binnen de ploeg. Dat heeft volgens mij mee geleid tot onze promotie naar derde provinciale in 2017.”
“Ook onder Kurt Dierick hebben we enkele heel mooie seizoenen beleefd en eindrondes gespeeld. De basis die toen gelegd werd, gecombineerd met enkele gerichte versterkingen en de komst van Timo Antheunis, zorgde ervoor dat de voorbije twee seizoenen echte topjaren waren voor SVH Waasmunster.”
Wie wil je zeker nog bedanken?
“Mijn ouders op de eerste plaats. Tijdens mijn jeugd hebben zij ontelbare ritten van en naar het voetbal gedaan. Mijn vader was bovendien enkele jaren afgevaardigde van onze ploeg. Ik denk nog vaak terug aan de lange gesprekken voor en na de wedstrijden.”
“Ook mijn vrouw Julie verdient een bijzondere vermelding. Tijdens het voetbalseizoen was er vaak weinig ruimte voor uitstapjes, weekends weg of familiefeesten. Haar steun en begrip waren ontzettend belangrijk.”
“Verder wil ik alle ploegmaats bedanken waarmee ik al die jaren op en naast het veld plezier heb beleefd. Dat schept banden voor het leven. En uiteraard ook alle trainers, jeugdtrainers, medewerkers en vrijwilligers die zich inzetten voor de club. Zonder hen zou amateurvoetbal simpelweg niet bestaan.”
Tot slot: wat zal je het meeste missen?
“De kleedkamer. De sfeer met de ploegmaats. De kameraadschap voor, tijdens en na de wedstrijden. Dat zijn herinneringen die ik voor altijd zal meedragen.”
Voetbal – 3de provinciale (M) – SVH Waasmunster
